VISTRIP ROCHES-BETTAINCOURT

Dag Iedereen,

Afgelopen weekend hebben een aantal van ons doorgebracht in Frankrijk.

Manu heeft hier een schitterend verslagje van geschreven! De foto’s zullen later nog bijgeplaatst worden…

 

Het kon niet fout gaan gezien de lovende, veel belovende superlatieven waarmee Charlie ons het hoofd zo zot kon maken. Je moet er de mail in dat verband maar op na lezen en het hart klopt stantepedie 30 slagen vlugger…

Arne was stipt, te stipt op tijd om me in Eke af te halen en een paar minuten voor zevenen waren we riebedebie. Charlie zou met Erik rijden en Luc en Eddy, als naar gewoonte, zouden apart vertrekken een uur later; ze halen ons toch in, dat weten we uit ervaring. Je moet verdomd goed uit je doppen kijken voor de vaste en mobiele flitsers; ze staan te pas en ten onpas héééééél verrassend opgesteld! Eén na een arriveerden ze op onze vaste stek: ‘Orchidee Home’       

Niet getalmd en vlug gingen we, na een lichte maaltijd, de Rognon verkennen om in de namiddag en ’s avonds toe te slaan! Wat bleek… De heel toegankelijke oevers – waar we de vlagzalm en de bruine uitdagend zagen poseren met nauwelijks bewegende vinnen tussen de zacht slingerende en waaiende Valisneria – waren natuurlijk privé en dus geen spek voor onze bek. We vonden en zochten na uren zoeken vanwege de lage waterstand ( Charlie had daar wel voor gewaarschuwd! ) een paar stroomversnellingen waar natuurlijk vangst gegarandeerd was. Je moest je er wel door sleedoorn, meidoorn en prikkeldraad murwen en bovendien moest je sterke hellingen nemen met verraderlijke wortels die zo naar de enkels grepen om je de toegang te beletten…’ Niet versagen’ was ons moto en na een bondig overleg met de anderen werden de hengels opgetuigd. Uren later woog de balans van de gedane vangst niet erg door! De omstandigheden waren er vooral de oorzaak van, zo dachten we. Luc en Eddy en Arne dachten er het hunne van en zouden morgenvroeg om 5 uur opstaan om hun krachten te meten met die moeilijke omstandigheden.

We trokken, zonder koffie (!) om 05.30u in duo’s naar de rivier; Eddy en ik, Arne en Luc. Erik en Charlie hebben zich nog een keer in bed gedraaid… We verkenden de beste, meest belovende stroomversnellingen; verandereden om de haverklap van nimf en slopen als nooit tevoren, behoedzaam tot bij de schuwe waterbewoners die meestal – nog voor we ze konden belagen- potsierlijk ons voorbij zwommen! Iedereen heeft toch die ochtend gevangen al was de vangst mager en niet te groot van kaliber. Een steviger maaltijd deed de hoop op beter weer groeien en in de late namiddag en avond deden de meesten ( ik was bij de uitzonderingen ) wat ze moesten … Vis vangen. Op de droge vlieg werd bijna niets gevangen niettegenstaande dat hier en daar toch vis waar te nemen was die steeg. Het waren vooral de zware nimfen op een jigghaak onderaan die resultaat opleverden. En, als naar goeie gewoonte, waren Eddy en Luc bij de uitblinkers! ( nog maar eens ! )

Het mooiste moment echter moest nog komen; moe van de doorstane ontberingen gingen we vuurtje stoken bij de aanpalende vijver en hebben de ontgoochelden onder ons alles met een goed glas doorgespoeld. ‘Du vin et du Boursin’ wat wil je nog meer! In de gloed van het kampvuur filosofeerden we verder over het wel en wee van de vliegvisser. Een heerlijk moment om nooit meer te vergeten…

Niemand had zin om op zondag nog een lijntje te gooien en om een uur of tien namen we afscheid van onze sympathieke, héééééél sympathieke huisbaas en zijn charmante vrouw.

Weer een reuzeërvaring rijker!

Manu

Dit bericht is geplaatst in Fishing trips, Fishing trips & stories. Bookmark de permalink.

Geef een reactie