Weekend met “The Royal Coachmen”

Dag Iedereen,

 

Afgelopen weekend hebben we met de “Royal Coachmen”  een weekend in de ardennen doorgebracht.

Omdat Gino zelf een mooi verslagje heeft geschreven, hou ik de eer aan hem om het gewoon copy/paste toe te passen.

Ons weekendje vissen op de Viroin.

Het begon met een gesprek met Luc, voorzitter van de vliegbindclub Nymph Maniacs en ook lid bij ons. Hij vertelde met hart en ziel over de Viroin, over de inzet van verschillende mensen en in het bijzonder Eddy om van deze rivier een vliegvisparadijs te maken. Het ging zelfs zover dat ze een viskweek programma opstarten om de natuurlijke inheemse vissen terug te introduceren. Een bewonderingswaardig project. Eddy is nauw betrokken bij de Nymph Maniacs maar hij is ook Vice president van de Waalse Vliegvisclub La Treignoise, dus volledig geïntegreerd in Wallonië en ze beschouwen hem als Waal of zoals hij zelf mooi verwoorde, als je respect en interesse toont voor hun cultuur krijg je die ook terug.

Natuurlijk was onze vliegvis virus terug aangewakkerd en wilden we meer weten. We kregen dan ook een uitnodiging om daar met onze club te gaan vissen. We hebben dit doorgegeven aan onze leden en zijn dit weekend met een handvol leden naar daar gereden. 

We konden logeren bij Eddy die daar een stukje Waals paradijs heeft gevonden. We werden met open armen ontvangen en de sfeer zat er direct goed in. Het klikte bijzonder goed. Het kon een aflevering zijn van één of andere serie met de titel “De levensgenieters RCM ontmoeten de levensgenieters van de Nymph Maniacs”. Twee clubs die het vliegvissen in hart en nieren dragen, respect hebben voor de natuur en het vliegvissen proberen te promoten. En man, man, het is weer één om te onthouden en ergens op onze grijze harddisk op te slaan. Telkens we die gaan raadplegen zal er een glimlach op onze lippen verschijnen. Een kleine schets, geen auto te horen, enkel fluitende vogels en rondom enkel natuur en rust. Niets moest en iedereen was vrij om te doen en laten. 

En dan de rivier en het vissen. Iedereen weet het, het was een droog voorjaar dus het water stond laag en de zon was van de partij. Dus, dat het geen gemakkelijke vliegvissessie ging worden wisten we al op voorhand. Er waren enkel beginnende riviervissers bij en daar reken ik mezelf ook bij, die begeleiding konden gebruiken. Maar we werden niet zomaar aan ons lot overgelaten, we werden in groepjes ingedeeld en er ging met elk groepje een ervaren visser mee die de rivier kende. Ze begeleiden ons naar de juiste plaats en toonden ons de juiste techniek. Echt top mannen een, persoonlijk visgids! Ik stond nog maar vijf minuten in het water en er passeerde me met luid scherp gesjirp een mooie fluo blauwe ijsvogel. Op een vijftal meter van mij was de niet schuwe waterspreeuw druk bezig. Mijn dag kon al niet stuk. In de voormiddag werd door iedereen verschillende vissen gevangen, zowel droog als met de nymph. Er werd rond het aperitief uurtje een kleine pitstop gemaakt in de plaatselijke café en ons vloeistofniveau werd terug op peil gebracht. In de namiddag ging ik de rivier zelf ontdekken. Het is een mooie rivier met waterplanten: een soort van waterranonkel met witte bloemetjes, die sierlijk in slierten op het stromende water ligt. Ik zat te genieten van de rust op een steen aan de spoorwegbrug (een beetje de schoonheid van het moment en de omgeving aan het opnemen) toen er plots een stoomtrein van het nabijgelegen treinmuseum passeerde. Ik bevond me direct een eeuw terug. Prachtig! In de middag werd er terug door iedereen vis gevangen. Regenboog, bruine forel en vlagzalm. Dus zijn we tevreden teruggekeerd en na het aperitiefje een lekkere BBQ en een goede babbel met veel plezier. Het leven kan zo simpel en mooi zijn. 

De zondagmorgen, na een goed ontbijt met een omelet die Dries uit zijn mouw schudde moesten Frank en ik terug huiswaarts keren. De verplichtingen en de daarbij horende stress tegemoet, maar ook terug naar onze liefde van ons leven en daarvoor keerden we toch graag terug naar huis. We hadden goede herinneringen om af en toe eens aan terug te denken en te mijmeren.

De overige vissers gingen nog eens gaan vissen naar de rivier Eau Noire. Dit verslagje zal iemand anders moeten vertellen en volgens dat ik al opgevangen heb, was het de moeite. We namen uitvoerig afscheid van onze vrienden en hopen dat we dit volgend jaar nog eens kunnen herhalen. 

Dus vrienden van The Nymph Maniacs en The Royal Coachman bedankt voor de ervaring en jullie vriendschap.

Gino

 

De zondag…

 

Zoals Gino zei was hij dan niet meer aanwezig…

 

Na ons ontbijt zijn we richting Couvin gereden, zodat we iedereen aan een dagvergunning konden helpen. En dat was maar best ook. In de loop van de voormiddag was de garde op post. Dit bewijst toch maar weer eens dat zelfs een water met een groot Kill-gedeelte ook heel goed kan draaien als je maar regelmatig controleert.

Rond halftien zijn Hans en ikzelf begonnen met iedereen een plaatsje aan het water te bezorgen. Een beetje afgestemd op hun kunnen en ervaring. Voor sommige dan weer hun fysieke beperking (Ronny? 😉 )… Zo kon iedereen op zijn methode aan de slag. Het was niet zo evident om iedereen bij te staan doordat de l’eau Noire nogal beperkt is van breedte. Maar dit kon de pret niet drukken.

Iedereen ving vlot en sommige haalden behoorlijk aantallen. En dat voor op het Kill gedeelte aanwezig te zijn. De No-kill lieten we bewust links liggen voor de bereikbaarheid.

Hans en ik trokken het dorp van Couvin in. De vangsten waren subliem met veel en grote vlagzalm. Dit water heeft een pak mogelijkheden die onderschat worden.

 

Het grootste nadeel, en dat hebben een paar van ons ondervonden, de riolering komt nog vaak in de rivier uit. Dit geeft soms minder appetijtelijke taferelen. Vooral als je niet teveel geslapen hebt…

Grtz

Luc

 

 

IMG_1320 IMG_1304 IMG_1300 IMG_1316 IMG_1306 IMG_1311 IMG_1298 IMG_1308

Dit bericht is geplaatst in Fishing trips, Information. Bookmark de permalink.

Geef een reactie